یانون

گاه‌نوشته‌های یا.نون

یانون

گاه‌نوشته‌های یا.نون

پرچم‌ها را بسوزانید!

پنجشنبه, ۲۱ بهمن ۱۳۹۵، ۰۹:۴۵ ق.ظ

پرچم هر کشور نماد ملی آن کشور است!؟ واقعا این طور است؟ یعنی پرچم هر کشور برآمده از ملت آن کشور، آرمان‌ها، اهداف و اعتقادات مشترک آن‌هاست؟ چه کسی‌ می‌تواند این اشتباه فاحش تاریخی را تکرار کند؟ کجا پرچم کشوری را مردمش طراحی کردند!؟ و کجا به راحتی حق اصلاح و تغییر و روزآمدی آن را دارند!؟

پرچم‌ها اصولا دیالوگی میان حکومت‌ها و سرزمین‌هاست. همین پرچم ایران خودمان -که برخی به توهم فکر می‌کنند با تحولات تدریجی هزاران سال پرچم یک ایران بزرگ توهمی بوده است و برخی به توهمی فراتر اساسا فکر می‌کتند یک «ایران بزرگ تاریخی» وجود واقعی دارد! - اساسا دیالوگ مستقیم حکومت‌های تاریخی اعراب و مسلمان در طول تاریخ هزاره اخیر با همین سرزمین است. کمی که فراتر برویم می‌بینیم این دیالوگ در ملک‌های اطراف نظیر عراق، سوریه، افغانستان، پاکستان و .... وجوهی دیگر از خود را نشان می‌دهد. پرچم ایران دو سده اخیر سبز و قرمز و سفیدش را از قیام‌های گوناگون و حکومت‌های کوچک و بزرگ دوران‌هایی خاص گرفته است. یعنی از دیالوگ‌هایی که در عمقی از تاریخ این مملکت شکل گرفته‌اند. دقیق‌تر که بشویم در همین صد و اندی سال اخیر هم یک دیالوگ در بخشی از همین پرچم در جریان بوده است. قاجاریه، پهلوی و جمهوری اسلامی هر کدام بر نماد مرکزی پرچم ایران و سایر جزئیات آن تاثیرات حکومتی خودش را اعمال می‌کنند. در واقع نماد الله مرکز پرچم ایران دقیقا یک شعار حکومتی در مقابل شعار حکومتی قبلی‌ست و فریاد حاکمیت الله به جای حاکمیت شاهانه بر ایران را دارد.

پرچم با این تفاسیر اساسا بیانیه حکومتی‌ست که در دیالوگ با سرزمین شکل می‌گیرد. پرچم به هیچ وجه از امیال و آرزوها و اعتقادات روز یک ملت حرف نمی‌زند. چه بسا که اصلا پرچم‌ها گاهی از معنا تهی می‌شوند و گاهی معانی جدید می‌پذیرند تا قابل تحمل برای ملتی جدید بشوند. مثلا همین پرچم ایران ما ناگهان سبز و سرخ سیاسی عربی دینی‌ش معانی ملی پیدا می‌کند تا قابل تحمل و پذیرش برای مردم زمان بشود. پس هر گونه توهمی در مورد پرچم و واقعیت آن و فراتر بردن آن از واقعیتی که پیرامون خود دارد امری خطاست. پرچم به طور دقیق دیالوگ حکومت و سرزمین است. هویتی‌ست که حکومت در  تملک سرزمین ایجاد می‌کند. و مانند نتیجه همه تزویح‌ها، نسب به پدر می‌برد...

مثلا ما کاملا متوجه هستیم وقتی یکی از اعضای منافقین پرچم ایران را در مقابل سازمان ملل آتش می‌زند، اساسا دارد حکومت جمهوری اسلامی را هتک می‌کند. او مسلما با کوه و در و دشت و سرزمین ایران و حتی با مردمی شاد و احیانا بی‌خیال از ایران سر دشمنی ندارد. پس همه با این فهم مشترک کاملا متوجه دشمنی او و مرجع دشمنی او هستیم.

روزهای اخیر و در آستانه بیست و دوم بهمن‌ماه، دوباره حرف‌های شاعرانه در مورد سوزاندن یا نسوزاندن پرچم ایران به راه افتاده است. شگفت‌آورتر از هر سال، امسال اگرچه دیگر نه فقط در ایران و افغانستان و عراق و سوریه و لبنان، که در کانادا و اروپا و انگلستان و خود امریکا هم سوزاندن پرچم امریکا متداول است، باز هم روحیه‌های حساس جوان‌ترها در کنار گفت‌گوهای مهندسی‌شده‌ی دولتی و غیردولتی بر مساله تقارن پرچم با هویت ملت‌ها تاکید می‌کنند و سعی در ایجاد ابهام و تردید در سوزاندن پرچم امریکا در مراسم فردا یعنی بیست و دوم بهمن ماه دارند.

پرچم امریکا هم مانند همه پرچم‌های دنیا، دیالوگ قوی حکومت با سرزمین ینگه دنیاست. دیالوگی که حتی بعدها و با افزایش ایالت‌ها و تحولات طبیعی ایالات متحده خود را تطبیق نداد و حتی از حیث تاریخی نیز با ملت امریکا هم‌راه نشد؛ چه اگر می‌شد هم کماکان یک حضور قدرت‌مند حکومت در سرزمین بود و هست. حکومتی که حالا پس از سی و چند سال فریاد ما مردم ایران، دیگر به چشم همه مردم جهان حکومتی مجرم و سرتاپا خطا و منفعت‌طلبی مخرب است. حکومتی که حالا نه فقط به تعبیر امام خمینی (ره) که به اذعان بسیاری از مردم جهان حکومت شیطان و شیاطین است.

ما با افتخار امسال هم پرچم شیطان را می‌سوزانیم. به امید روزی که شیطان نه فقط از سرزمین ینگه دنیا که از تمام دنیا رخت ببندد.

پ.ن۱: جوان‌ترها احساسی نشوند. جهان واقعی‌تر از داستان‌های رمانیتک است. با واقعیت جهان روبه‌رو بشویم.

پ.ن۲: شاید هم روزی برسد که همه پرچم‌ها را آتش بزنیم... کان الناس امه واحده....

نظرات  (۲)

از آقای نوریان بعید بود چنین تحیلیل ضعیفی و اون چیزی که تو کانال تلگرام تون نوشتید: 
دادگاه عالی آمریکا: آتش زدن پرچم ایالات متحده جرم نیست.
این که جرم نیست، به خاطر وجود آزادی و حقوق شهروندی اون کشوره. نه به معنی درست بودن کار. تف انداختن وسط خیابون هم جرم نیست. بریم تف کنیم وسط خیابون؟
خلاصه کلام این که من 22 بهمن شرکت خواهم کرد و به سیاست های کثیف آمریکا اعتراض می کنم، ولی به هیچ عنوان پرچم این کشور رو آتش نخواهم زد. اهمیتی نداره که مردم جهان در این باره چه فکری می کنند، ولی این روش رو اخلاقی و درست نمی دونم. چون پرچم، تنها نماد جکومت نیست. نماد استقلال و هویت یک کشور هم هست. همون طور که بسیاری از افراد داخل و خارج ایران نه نظام و نه جکومت رو قبول دارند، ولی پرچم کشورشون رو دوست دارند. موفق باشید 
پاسخ:
تحلیل بنده به قدر وسعمه.... ممنونم اگر بدون انگ به خود تحلیل می‌پرداختین
اما متاسفانه اساسا هیچ دیالوگی با تحلیل نکردین و تکرار نگاه تون رو این جا برای بنده هم نوشتین که به قدر دیالوگی که هرچند بی ربط به تحلیل اما در این بلاگ با بنده کردین ازتون متشکرم

در مورد اون خبر دادگاه عالی هم متاسفانه جان کلام رو که پاراگراف دوم متن بود درنیافتید:
🔹پیش از این، دادگاه عالی ایالات متحده دو بار اعلام کرده است آتش زدن پرچم آمریکا که مسبوق به سابقه نیز هست، جرم نیست و اعتراضی نمادین برای مقابله با استبداد حکومت به حساب می آید و بر اساس متمم اول قانون قانون اساسی مقابله با آن محدود کردن آزادى بیان است.

درک این که این حرکت نمادین یک اعتراض کاملا منطقیه و به حکومت برمی‌گرده نه ملت و این نگاه رمانتیک رو باید کنار گذاشت هنوز گویا راحت نیست....

اخلاقیات خوب شما چیزی رو برای جهان امروز عوض نمی‌کنه... هر روز و روز به روز و هر روز بیش از دیروز بر ظلم ظالمان اضافه خواهد شد و این اخلاقیات بدون پشتوانه ناکارآمدی‌ش رو بیش از پیش نشون خواهد داد
متاسفانه اخلاق هم بوی فاشیزم گرفته و تا مثلا ایرانی‌ها رو اجازه ورود به خاک منحوس ینگه دنیا ندن، خفقان در مورد ظلم و جنایات بزرگ این حکومت فاسده ادامه خواهد داشت... و وقتی هم اجازه ورود نمی دن به جای فریاد برای هزاران کودک قتل عام شده و یتیم و هزاران زن بیوه و ... سوری و یمنی و عراقی و .... برای اعتبار ایرانی و غیرت و بخوانید عصبیت سرزمینی از بخشی از جامعه ما بلند می شه...
  • @fateme_bagheri1393
  • ⚫️ نظر یکی از دوستان ساکن در امریکا در مورد پست پرچم‌ها را بسوزانید در اینستاگرام که توسط مدیریت این بلاگ این جا هم کامنت شد:

    🔴 این تعاریف و ویژگی هایی که اینجا نوشته شده، نظر شماست و شاید خیلی ها با شما هم نظر باشند، ولی مردم آمریکا با شما هم نظر نیستند، اینجا پرچم برای مردم موجودی عزیز ب حساب میاد، مردم توی خونه هاشون توی اتاق خواب بچه هاشون پرچم کشورشان را به دیوار زدن، روی ماشینشان ، ورودی ساختمان شان. برای این مردم پرچم معنایی غیر از مفهومی که ما میشناسیم داره.آتش زدن پرچم برای این مردم قطعا توهین به هویت و کشور عزیزشون هست.و این مسئله برای اونها جدای از مخالفتشان با سیاست مدارانشان هست.(دست کم برای ۶۰ درصد از مردم شأن که به ترامپ رای ندادن) موضوع بعد اینکه، اساسا آتش زدن پرچم چه نتیجه ای داره، چه منفعتی برای دین ما داره؟ چه منفعتی برای دنیای ما داره؟و چه منفعتی برای سیاست ما؟ مگر نه اینکه ما با این کار میخوایم مخالفت و ناراحتی خودمون را با سیاست های آمریکا اعلام بکنیم؟ خب اگر بله ، این را که همه دنیا و از همه بهتر مقامات آمریکا میدانند، پس هدف از این کار چی هست؟
    🔴 من معتقدم باید به این مردم احترام بگذاریم، چون عده قابل توجهی از این مردم همان کسانی هستند که از‌ وقتی آن فرمان نژاد پرستانه ترامپ ابلاغ شده، که هیچ نفع و ضرر مستقیمی را متوجه شهروندان خودشون نمی‌کنه به خیابون و فرودگاه اومدن تا از حقوق امثال من و بقیه مسلمان ها و ایرانی های مهاجر و غیر ایرانی ها دفاع کنن. روی صورت هاشون پرچم ایران را میکشند ویا پرچم ایران دست میگیرند و براشون دفاع از حقوق این مردم غیر آمریکایی مسئله هست. این ها هم بخشی از واقعیت علی همون دنیایی هست که گفتید واقع بینانه و غیر رمانتیک اون را ببینیم.
    پاسخ:
    به نظرم ابتدا باید برگردیم به تحلیل‌مان. اگر بپذیریم پرچم نتیجه دیالوگ حکومت و سرزمین است همه چیز سر جای خود می‌نشیند و اگر آن تحلیل را نپذیریم برای رد گفت‌گوی رفته اساسا نیازی به مصداق آوردن از جامعه امریکا نیست. مخصوصا این که این مصداق از منظر یک ایرانی با نگاه خاص فرهنگی سرزمینی اخلاقی خود در نسبت با زندگی چند وقته در خاک امریکا باشد.
    ببینید اگر پرچم زاییده‌ای ملی بود اساسا بدیهی بود که برای‌ش ارزش قائل باشند.
    اما وقتی پرچم را دیالوگ حکومت و سرزمین ببینید، ارتباط ملت و عزتی که برای پرچم خودشان نیز قائل هستند را یقینا ارزش و اعتماد ملت به حکومت خود تحلیل می‌کنیم نه موهومی به نام سرزمین عزیز را این میان مرجع و مورد احترام ملت تصور کنیم.
    در همین ایران خودمان هم همین است. کسانی که واقعا با حکومت جمهوری اسلامی ناسازگار و یا اساسا منتقد هستند نماد پرچم را آن‌چنان که دیگران آن را پذیرفته‌اند نمی‌پذیرند. حتی شورش‌های خیابانی ۸۸ اساسا با نمادی دیگر در مقابل نماد پرچم شکل گرفت. همین امروز هم به طور طبیعی تنها نهادهای حکومتی و وابستگان آن و علاقه‌مندان آن و در مرحله آخر بی‌تفاوت‌ها در عرصه سیاست به غلظت‌های مختلف پرچم ایران را به کاربست می‌گیرند و احترام می‌کنند. اما منتقدان و مخالفان و دشمنان و خلاصه آن‌ها که به جمهوری اسلامی (به عنوان یک حکومت نه یک سرزمین و احیانا موهومی به نام کشور بدون حکومت) به نوعی اعتماد ندارند، اساسا احترامی برای این پارچه رنگی قائل نیستند.
    بله
    من می‌پذیرم که مردم امریکا و حتی بخش زیادی از هم‌شهری‌های شما مثلا در بلکس‌برگ به پرچم احترام می‌گذارند اما اعتقاد دارم آن‌ها همان‌هایی هستند که به خاطر اعتماد کلی (نه لزوما در تمام جزئیات اما برآیندی مثبت از اعتماد) به دولت امریکا و سیاست‌های کلان‌ش که موجب زندگی راحت و بی‌دردسر برای آن‌ها شده است برای این پارچه سیاسی احترام قائل‌ند... از این منظر اتفاقا آن‌ها در تمام جنایت‌های عمیق و وسیع این سده اخیر کشورشان در جهان مقصرند.
    آن‌ها به خاطر لطفی که حکومت امریکا در استقرار زندگی راحت و ایجاد سرزمین فرصت‌ها برای مردم امریکا در این ده‌های بعد از جنگ در حق مردم امریکا کرده است باید هم سپاس دولت و حکومت و پرچم کنند، اما این یعنی در خون‌ریزی تمام مظلومان این سال‌های جهان هم شریک‌ند. در تولید این حجم سلاح وسیع در جهان و جنگ‌افروزی‌ها هم سهیم‌ند. در آلودگی وسیع جهانی شریک‌ند. در انتقال فقر به کشورهای فقیر جهان، در حقارت کارگران چینی و شرق آسیایی، در سوتغذیه سه میلیارد مردم جهان، در فقدان آب آشامیدنی یک میلیارد از فقرای جهان، و البته در پرخوری و چاقی مفرط و امراض متعدد برامده از همین بی‌عدالتی‌ها در خود امریکا و اروپا هم سهیم هستند.
    تجسم سهم آن‌ها در عرصه زندگی این مردم همین مالیاتی‌ست که دارند برای بقای این کشور و این نظام سیاسی (چه به خواست و چه به سکوت) می‌پردازند.
    پس اساسا این استدلال که مردم این جا پرچم را دوست دارند و نباید به آن توهین کرد، برابرنهاده‌ای‌ست برای آن که حق را به قضاوت مردم بسپاریم....

    اما سوال مهمی کردید و آن این که اساسا این کار چه نفعی به سود دین و دنیا و سیاست ما دارد؟ اگر این کار را مصداق یک فریاد بلند ناراحت و بد تلقی کنیم، قرآن کریم می فرماید لایحب‌الله الجهر بالسو من القول الا من ظلم، و کان الله سمیعا علیما...
    بله اگر ما از منظر مظلومان جهان داریم به سیاست امریکا و توالد نامشروعش در سرزمین ینگه دنیا و مولود فاسد توالد یعنی نظام اخیر ظالمانه امریکایی و سمبل آخرش یعنی پرچم آن اعتراض می کنیم و فریاد مظلومانه سر می‌دهیم، باید باور داشته باشیم که خداوند سمیع و علیم است و این ندای فریاد ناراحت اما از درد را دوست دارد.
    و کاری را که او دوست داشته باشد در جهان موثرتر از هر کار دیگری تحلیل کنیم؛ اگر به دیده وحدت به عالم نگاه کنیم.
    از کم‌ترین تاثیرات قابل فهم این نوع فریاد، همین آگاهی خاصی‌ست که می‌تواند برای مردم جهان و حتی خود مردم امریکا ایجاد کند. مردم امریکا وقتی مهربانی کسی چون شما را در تجربه روابط نزدیک هم‌محله و هم‌سایگی درک می‌کنند و از سوی دیگر این فریادهای بلند را از دل کشور شما می شنوند -به شرط آن که شما نمایندگان ایران در آن جا بی دلیل تقیه نکنید و بی دلیل جانب احتیاط و میانه را نگیرید و با حق مماشات نکنید- متوجه انزجار جهانی از سیاست های دولتی امریکا، متوجه نقشی که جهان برای آن‌ها به مثابه مردم امریکا قائل است و متوجه آن که سکوت‌شان دارد بدنامی و بداندیشی در مورد خود آن ها یعنی مردم امریکا ایجاد می‌کند، می‌شوند و این یک آگاهی بخشی وسیع جهانی‌ست.

    کافی‌ست خود را صاحب تاثیر بپنداریم.... 
    یادمان باشد بزرگ‌ترین خیانت در حق حقیقت تقلیل جرم دولت و ملت امریکا به مسائل سطحی اخیر نظیر فرمان نژادپرستانه ترامپ است در حالی که به تایید تمام سیاست‌مداران امریکایی و سکوت مردمی، ماه‌هاست مردان و زنان و کودکان زیادی در خون دست و پا می‌زنند....
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی